ໜ່ວຍສະບຽງທີ່ຖືກລືມ ເບື້ອງຫຼັງໄຊຊະນະຂອງແນວໜ້າ ທີ່ແນວຫຼັງຍອມອົດຢາກ!

 

"ໜ່ວຍສະບຽງທີ່ຖືກລືມ"

ເບື້ອງຫຼັງໄຊຊະນະຂອງແນວໜ້າ ທີ່ແນວຫຼັງຍອມອົດຢາກ!

“‘ໃນໜ້າປະຫວັດສາດ ພວກເຮົາມັກຈະໄດ້ຍິນແຕ່ຊື່ຂອງແມ່ທັບ ແລະ ວີລະຊົນແນວໜ້າຜູ້ຖືປືນ... ແຕ່ພວກເຮົາເກືອບບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນຊື່ຂອງ ‘ໜ່ວຍສະບຽງ’ ຫຼື ‘ໜ່ວຍລຳລຽງ’ ຜູ້ທີ່ແບກເຂົ້າສານຝ່າດົງລະເບີດ ເພື່ອເອົາຊີວິດໄປຕໍ່ຊີວິດໃຫ້ແນວໜ້າ’... ຕີແຜ່ຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຂອງກຸ່ມຄົນປິດທອງຫຼັງພະ ທີ່ຖືກຄວາມຫຼົງລືມຂອງກາລະເວລາ ກັດກິນໄປຢ່າງໜ້າເສຍດາຍ.”

1: ພາບຫຼຽນໄຊບົນອົກແນວໜ້າ VS ຄວາມງຽບເຫງົາຂອງແນວຫຼັງ

ເມື່ອມີການຈັດງານສະຫຼອງໄຊຊະນະ ຫຼື ວັນສຳຄັນທາງປະຫວັດສາດ, ສາຍຕາຂອງທຸກຄົນມັກຈະຈັບຈ້ອງໄປທີ່ພາບອັນສະຫ່າງງາມ ຂອງທະຫານກ້າແນວໜ້າ ທີ່ປະດັບຫຼຽນໄຊເຕັມອົກ. ແຕ່ຫຼັງມ່ານຄວາມຈິງ ຍັງມີເຖົ້າແກ່ອາວຸໂສອີກກຸ່ມໜຶ່ງ ທີ່ນັ່ງຢູ່ມຸມມືດໆ ຂອງບ້ານ. ມືຂອງພວກເພິ່ນບໍ່ເຄີຍໄດ້ຈັບປືນ, ເອິກຂອງພວກເພິ່ນບໍ່ມີຫຼຽນກຽດຕິຍົດ, ແຕ່ຫຼັງຂອງພວກເພິ່ນກົ່ງຄົດ ຍ້ອນການແບກຫາບກະຕໍ້ເຂົ້າສານ ແລະ ໝໍ້ຂາງ ເດີນປ່າເປັນຮ້ອຍໆ ກິໂລແມັດໃນຍາມສົງຄາມ. ພວກເພິ່ນຄື "ໜ່ວຍສະບຽງອາຫານ" ຫຼື "ໜ່ວຍລຳລຽງ" ທີ່ຄົນໃນຍຸກນັ້ນເອີ້ນກັນວ່າເປັນກຳລັງ "ໃຫ້ຊື້ແທ້" (ເສຍສະຫຼະຊີວິດເພື່ອຊື້ຄວາມຢູ່ລອດໃຫ້ແນວໜ້າ) ທີ່ປັດຈຸບັນເກືອບຈະບໍ່ມີໃຜຈື່ຈຳ.

2: ວີລະກຳຫຼັງມ່ານ: ຜົນງານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ທີ່ບໍ່ມີຈາລຶກໃນຕຳລາ

ຖ້າເຮົາເປີດເບິ່ງບັນທຶກລັບ ຫຼື ຄວາມຈິງທີ່ບໍ່ຖືກເລົ່າໃນຕຳລາຮຽນ, ຜົນງານຂອງໜ່ວຍສະບຽງອາຫານ ແລະ ໜ່ວຍລຳລຽງ ຖືເປັນປັດໄຈຕັດສິນຄະແນນແພ້-ຊະນະ ໃນສະໜາມຮົບຢ່າງແທ້ຈິງ. ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພວກເພິ່ນໄດ້ສ້າງໄວ້ ບົນຢາດເຫື່ອ ແລະ ຄราบເລືອດ:

• ການແບກຫາບທະລຸພັນກິໂລແມັດ: ໃນຍຸກທີ່ບໍ່ມີຫົນທາງຢາງ, ບໍ່ມີລົດບັນທຶກ, ໜ່ວຍສະບຽງທີ່ສ່ວນໃຫຍ່ເປັນໄວໜຸ່ມ, ແມ່ຍິງ ແລະ ຊາວນາ ຕ້ອງໃຊ້ສອງບ່າແບກຫາບກະຕໍ້ເຂົ້າສານ, ເກືອ, ແລະ ອາວຸດໜັກ 30 ຫາ 40 ກິໂລກຣາມຕໍ່ຄົນ. ພວກເພິ່ນຍ່າງຕີນເປົ່າທະລຸຜ່ານສາຍພູຫຼວງ, ຝ່າປ່າດົງດິບ ແລະ ຫ້ວຍນ້ຳເລິກ ເປັນໄລຍະທາງຮ້ອຍໆ ກິໂລແມັດ ໂດຍບໍ່ມີໄຟສາຍ ຍ້ອນຢ້ານຍົນຢອດລະເບີດ.

• ລົດຖີັບອູ່ແອ່ງ ດັດແປງກູ້ຊາດ: ຫນຶ່ງໃນຜົນງານອັນເປັນຕຳນານຄື ການນຳເອົາລົດຖີບທຳມະດາ ມາເສີມໂຄງເຫຼັກ, ຕິດໄມ້ຄ້ຳ ແລະ ດັດແປງເປັນລົດເຂັນສະບຽງ ທີ່ສາມາດບັນທຸກເຂົ້າສານ ແລະ ລູກປືນໄດ້ສູງເຖິງ 100 ຫາ 200 ກິໂລກຣາມຕໍ່ຄັນ. ພວກເພິ່ນຍູ້ລົດຖີບເຫຼົ່ານີ້ ຂຶ້ນພູສູງຊັນ ຜ່ານເສັ້ນທາງທີ່ແມ່ນແຕ່ລົດຍົນກໍຍັງໄປບໍ່ໄດ້ ເພື່ອສົ່ງສະບຽງໃຫ້ທັນຕາມກຳນົດເວລາຂອງສະໜາມຮົບ.

• ສ້າງຄັງສະບຽງລັບໃຕ້ດິນ: ພວກເພິ່ນຕ້ອງຕັ້ງຄັງສະບຽງຊົ່ວຄາວ ແລະ ເຮັດເຮືອນຄົວສະຫວ່າງ (ຄົວທີ່ບໍ່ມີຄວັນ) ຢູ່ຕາມຖ້ຳ ແລະ ໃຕ້ດິນ. ທັງຕ້ອງຄອຍຫຼົບຫຼີກການກວດກາ, ທັງຕ້ອງປົກປັກຮັກສາເຂົ້າສານບໍ່ໃຫ້ປຽກຝົນ ຫຼື ຖືກທຳລາຍ ເພາະຮູ້ດີວ່າ ຖ້າສະບຽງເສຍຫາຍ ໝາຍເຖິງຊີວິດຂອງທະຫານແນວໜ້າທັງກອງຮ້ອຍ.

• ມົດງານຜູ້ຊ່ວຍຊີວິດ ແລະ ຕໍ່ລົມຫາຍໃຈ: ນອກຈາກສົ່ງອາຫານແລ້ວ, ໃນຂາກັບ ພວກເພິ່ນຍັງຕ້ອງແບກຫາບທະຫານທີ່ບາດເຈັບ, ລຳລຽງຜູ້ເສຍຊີວິດອອກຈາກສະໜາມຮົບ ພ້ອມທັງຖາກຖາງເສັ້ນທາງ ທີ່ຖືກລະເບີດທຳລາຍ night after night ເພື່ອໃຫ້ເສັ້ນທາງຍຸດທະສາດ ບໍ່ເຄີຍຖືກຕັດຂາດ.

3: ຄວາມຈິງອັນໂຫດຮ້າຍ ຂອງການ "ອົດເພື່ອໃຫ້ແນວໜ້າອີ່ມ"

ຄວາມຕົງປະເດັນອັນໜ້າສະເທືອນໃຈຂອງໜ່ວຍນີ້ຄື ພວກເຂົາບໍ່ມີອາວຸດໃນມື ເພື່ອຕໍ່ສູ້ຫຼືປົກປ້ອງຕົນເອງ. ອາວຸດດຽວທີ່ມີຄື "ຄວາມອົດທົນ". ສິ່ງທີ່ແທງໃຈດຳທີ່ສຸດຄື "ໃນຍາມທີ່ສະບຽງອາຫານຂາດແຄນ, ໜ່ວຍສະບຽງຄືກຸ່ມຄົນທີ່ຕ້ອງຍອມອົດຢາກກ່ອນໝູ່."

ພວກເຂົາຕ້ອງກິນພຽງຜັກປ່າ, ຮາກໄມ້ ຫຼື ຕົ້ມນ້ຳເກືອກິນ ເພື່ອຮັກສາເຂົ້າທຸກເມັດໃນກະຕໍ້ ໃຫ້ໄປຮອດມືແນວໜ້າຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ຫຼາຍຄົນຕ້ອງເສຍຊີວິດລົງລະຫວ່າງທາງ ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນຖືກລູກປືນ, ແຕ່ຍ້ອນຄວາມອິດເມື່ອຍ, ໂລກໄຂ້ປ່າ, ແລະ ຄວາມອົດຢາກ ໂດຍທີ່ຊື່ຂອງພວກເພິ່ນ ບໍ່ເຄີຍຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນອະນຸສາວະລີໃດໆ ເລີຍ.

4: ແວ່ນແຍງສັງຄົມ ຈາກອະດີດສູ່ຄ່ານິຍົມໃນຍຸກປັດຈຸບັນ

ປາກົດການ "ລືມແນວຫຼັງ" ບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນແຕ່ໃນຍາມສົງຄາມອະດີດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ມັນຍັງສະທ້ອນມາເຖິງສັງຄົມລາວໃນຍຸກປັດຈຸບັນ ຢ່າງຊັດເຈນ. ໃນໂລກການເຮັດວຽກ ຫຼື ການບໍລິຫານປະເທດ, ພວກເຮົາມັກຈະໃຫ້ຄຸນຄ່າ ແລະ ສັນລະເສີນແຕ່ຄົນທີ່ຢູ່ "ເບື້ອງໜ້າ" (Frontline) ເຊັ່ນ: ຫົວໜ້າ, ຜູ້ບໍລິຫານ ຫຼື ຄົນທີ່ມີຊື່ສຽງໃນສື່ສັງຄົມ.

ແຕ່ພວກເຮົາພັດຫຼົງລືມ ແລະ ມອງຂ້າມ "ແນວຫຼັງ" ທີ່ເປັນໜ່ວຍສະບຽງຂັບເຄື່ອນຕົວຈິງ ເຊັ່ນ: ພະນັກງານລະດັບປະຕິບັດການ, ຊາວນາຜູ້ຜະລິດເຂົ້າ, ກຳມະກອນ, ຫຼື ແມ້ກະທັ້ງຄົນອະນາໄມ ທີ່ຄອຍອັດປ່ອງຮົ່ວ ແລະ ຄ້ຳຊູໃຫ້ອົງກອນ ຫຼື ສັງຄົມຍືນຍົງຢູ່ໄດ້. ເມື່ອຄວາມສຳເລັດມາຮອດ, ຄົນເບື້ອງໜ້າກາຍເປັນຜູ້ນຳສະເໜີຮັບເອົາຄວາມດີຄວາມຊອບ, ສ່ວນຄົນເບື້ອງຫຼັງ ທີ່ເຫື່ອໄຫຼໄຄຍ້ອຍ ພັດກາຍເປັນພຽງມົດງານ ທີ່ບໍ່ມີໃຜເອີ່ຍຊື່.

ບົດສະຫຼຸບ: ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ຄວາມເສຍສະຫຼະ ກາຍເປັນຄວາມຫວ່າງເປົ່າ

ບົດຄວາມນີ້ ຕ້ອງການປຸກສະຕິສັງຄົມໃຫ້ຫວນຄິດວ່າ: "ໄຊຊະນະທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ບໍ່ໄດ້ເກີດຈາກຄົນທີ່ຍິງປືນນັດສຸດທ້າຍ... ແຕ່ມັນເກີດຈາກຄົນທີ່ແບກເຂົ້າສານ ໄປສົ່ງໃຫ້ເຖິງສະໜາມຮົບ."

ເຖິງເວລາແລ້ວ ທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງຫັນມາກວດກາ ແລະ ໃຫ້ຄຸນຄ່າແກ່ "ແນວຫຼັງ" ຢ່າງເປັນທຳ ບໍ່ວ່າຈະເປັນປະຫວັດສາດໃນອະດີດ ຫຼື ໃນຊີວິດການເຮັດວຽກປັດຈຸບັນ. ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ຄົນທີ່ເສຍສະຫຼະແທ້ໆ ຕ້ອງກາຍເປັນພຽງເງົາ ທີ່ຖືກລືມເລືອນ... ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງມ່ານຄວາມຈິງແຫ່ງນີ້.

#ຫຼັງມ່ານຄວາມຈິງ #ໜ່ວຍສະບຽງທີ່ຖືກລືມ #ວີລະຊົນແນວຫຼັງ #ປະຫວັດສາດທີ່ແທ້ຈິງ #ຄົນປິດທອງຫຼັງພະ #ຄວາມຈິງຂອງສັງຄົມ #AnousoneXAYYALATH #BloggerLaos