ເລື້ອງເລົ່າ ຫຼັງມ່ານຄູອາສາ A Rural Teacher’s Silent Struggle

ຫຼັງມ່ານຄວາມຈິງ

ໂດຍ: Anousone Xayyalath
-----------------------------------------------------------

ຫຼັງມ່ານຄູອາສາ
ຄວາມເສຍສະຫຼະທີ່ສັງຄົມຍົກຍ້ອງ ແຕ່ປາກທ້ອງຕ້ອງດິ້ນລົນ

“ຮອຍຍິ້ມທຳອິດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບບົນຍອດພູສູງ ມັນຊ່າງງົດງາມ ແລະ ເຕັມไปด้วยຄວາມຫວັງ... ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າພັດບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າ ຄວາມຝັນອັນຂາວສະອາດໃນມື້ນັ້ນ ກຳລັງຈະຖືກທົດສອບດ້ວຍຄວາມຈິງອັນໂຫດຮ້າຍຂອງຄຳວ່າ ປາກທ້ອງ”

🎒 1. ຫອບຄວາມຝັນໃສ່ກະເປົາ ແລະ ເສັ້ນທາງສູ່ຫຸບເຂົາ

ຂ້າພະເຈົ້າທັງຈື່ທັງຈຳເຊົ້າວັນຈັນໃນລະດູຝົນເມື່ອ 3 ປີກ່ອນໄດ້ດີ. ມັນເປັນມື້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຕັດສິນໃຈຫອບຫິ້ວເອົາກະເປົາເສື້ອຜ້າ, ລັງເຈ້ຍທີ່ເຕັມไปด้วยປຶ້ມຕຳລາຮຽນ, ແລະ ອຸປະກອນການສອນທີ່ປະດິດເອງ ມັດໃສ່ທ້າຍລົດຈັກຄັນເກົ່າ ເພື່ອມຸ່ງໜ້າສູ່ໂຮງຮຽນປະຖົມຈຸດສຸມເທິງຍອດພູສູງ ທີ່ຫ່າງໄກຈາກຕົວເມືອງກວ່າ 80 ກິໂລແມັດ.

ໃນຖານະນັກສຶກສາຄູທີ່ຫາກໍ່ຈົບໃໝ່ ດ້ວຍຄະແນນສະເລ່ຍອັນງົດງາມ ແລະ ຫົວໃຈທີ່ເຕັມປ່ຽມไปด้วยອຸດົມການ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍລັງເລເລີຍໃນຍາມທີ່ກົດເລືອກສະໝັກມາປະຈຳການຢູ່ເຂດທຸລະກັນດານໃນຖານະ "ຄູສັນຍາຈ້າງ".

ສຽງສັ່ງລາຂອງແມ່ຍັງດັງກ້ອງຢູ່ໃນຫົວວ່າ “ໄປເຮັດໜ້າທີ່ໃຫ້ດີເດີ້ລູກ, ສອນໃຫ້ເຂົາເຈົ້າອ່ານອອກຂຽນໄດ້ ເຂົາເຈົ້າຈຶ່ງຊິມີອະນາຄົດ”. ຄວາມຕື່ນເຕັ້ນ ແລະ ພາບຝັນອັນງົດງາມຂອງການເປັນ "ແມ່ພິມຂອງຊາດ" ມັນຊ່ວຍຜັກດັນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າບິດຄັນເລັ່ງລົດຈັກ ຝ່ານ້ຳໝອກ ແລະ ສາຍຝົນທີ່ເລີ່ມຕົກຮຳ ໂດຍບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ເສັ້ນທາງດິນແດງຂຶ້ນພູ ທີ່ທັງຊັນ ແລະ ມື່ນເລີຍແມ້ແຕ່ນ້ອຍ.

🏚️ 2. ພາບທຳອິດຂອງຫ້ອງຮຽນໄມ້ແປ້ນ

ຫຼັງຈາກການເດີນທາງອັນຍາວນານ ແລະ ອິດເມື່ອຍກວ່າ 4 ຊົ່ວໂມງ, ລົດຈັກທີ່ເປື້ອນໄປດ້ວຍຂີ້ຕົມແດງກໍພາຂ້າພະເຈົ້າມາຮອດຈຸດໝາຍ. ພາບທຳອິດທີ່ປະກົດແກ່ສາຍຕາ ມັນເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າວູບບາດໜຶ່ງ. ໂຮງຮຽນປະຖົມທີ່ວ່າຮັ້ນ ມັນບໍ່ແມ່ນອາຄານກໍ່ທີ່ໝັ້ນຄົງຄືໃນຕົວເມືອງ, ແຕ່ມັນເປັນພຽງອາຄານໄມ້ແປ້ນເກົ່າໆ ທີ່ປຸກສ້າງຂຶ້ນມາຕາມມີຕາມເກີດ.

ຝາຫ້ອງຮຽນກັ້ນດ້ວຍໄມ້ແປ້ນທີ່ເລີ່ມຜຸພັງ ແລະ ມີຮ່ອງວ່າງໃຫຍ່ ພໍທີ່ຈະໃຫ້ລົມໜາວພັດຜ່ານເຂົ້າໄປໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍ. ຫຼັງຄາມຸງດ້ວຍສັງກະສີເກົ່າໆ ທີ່ເຕັມไปด้วยຮອຍຊົ່ວ ແລະ ຄາບຂີ້ໝ້ຽງ. ພື້ນຫ້ອງຮຽນເປັນພຽງພື້ນດິນແດງ ທີ່ຖືກຢຽບຍ່ຳຈົນແໜ້ນ.

ໂຕະ ແລະ ຕັ່ງນັ່ງຂອງນັກຮຽນ ເປັນໄມ້ທ່ອນທີ່ຊາວບ້ານຊ່ວຍກັນຖາກໃຫ້ພໍໄດ້ນັ່ງຂຽນໜັງສື. ຢູ່ທາງໜ້າຫ້ອງ ມີກະດານດຳເກົ່າໆ ທີ່ສີເລີ່ມລອກຈົນກາຍເປັນສີຂຽວມົວໆ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍຮອຍຂີດຂ່ວນ. ນີ້ຄື "ສະໜາມຮົບທາງປັນຍາ" ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງມາປະຈຳການ, ມັນຊຸດໂຊມ ແລະ ຂາດເຂີນກວ່າທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍຈິນຕະນາການໄວ້ໃນຕຳລາຮຽນຢ່າງມະຫາສານ.

👦 3. ແວວຕາແຫ່ງຄວາມຫວັງ ແລະ ການຕ້ອນຮັບຈາກຮາກຫຍ້າ

ແຕ່ໃນທ່າມກາງຄວາມຊຸດໂຊມຂອງສະຖານທີ່, ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຕື້ນຕັນໃຈຈົນນ້ຳຕາຊຶມ ຄືການຕ້ອນຮັບຈາກຊາວບ້ານ ແລະ ເດັກນ້ອຍ. ທັນທີທີ່ສຽງເຄື່ອງຈັກລົດດັບລົງ, ຝູງເດັກນ້ອຍຕາສີຕາສາອາຍຸລະຫວ່າງ 6 ຫາ 10 ຂວບ ໃນຊຸດເສື້ອຜ້າເກົ່າໆ ບາງຄົນນຸ່ງເສື້ອໂຕໃຫຍ່ໂຄ່ງທີ່ຮັບບໍລິຈາກມາ, ບາງຄົນບໍ່ມີເກີບໃສ່, ພາກັນແລ່ນອອກມາຮຸ້ມລ້ອມລົດຈັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

ພວກເຂົາທັງຮ້ອງທັງຍິ້ມ ພ້ອມກັບຍົກມືນົບໄຫວ້ຢ່າງພ້ອມເພີງວ່າ “ສະບາຍດີຄູ!” ແວວຕາຂອງເດັກນ້ອຍເຫຼົ່ານັ້ນ ມັນຊ່າງບໍລິສຸດ, ສົດໃສ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຕ້ອງການຢາກຮຽນຮູ້.

ບໍ່ດົນ, ທ່ານນາຍບ້ານ ແລະ ຕົວແທນຊາວບ້ານກໍພາກັນຍ່າງມາຕ້ອນຮັບ ພ້ອມກັບຊ່ວຍຫາມເຄື່ອງຂອງເຂົ້າໄປມ້ຽນ. ທ່ານນາຍບ້ານຈັບມືຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ແໜ້ນ ແລ້ວເວົ້າດ້ວຍສຽງທີ່ສັ່ນເຄືອວ່າ “ດີໃຈຫຼາຍເດີ້ຄູທີ່ຍອມຂຶ້ນມາສອນຢູ່ບ້ານເຮົາ, ຢູ່ທີ່ນີ້ລຳບາກແດ່, ຄູຄົນເກົ່າເພິ່ນກໍລາອອກໄປໄດ້ເຄິ່ງປີແລ້ວ, ເດັກນ້ອຍບໍ່ມີຄູສອນມາໂດນ. ຝາກລູກຫຼານໄທບ້ານເຮົາແດ່ເດີ້ຄູ”

ວິນາທີນັ້ນ, ຄວາມອິດເມື່ອຍທັງໝົດທີ່ສະສົມມາຈາກການເດີນທາງ ມັນໄດ້ມະລາຍຫາຍໄປສິ້ນເຊີງ. ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກເຖິງຄຸນຄ່າຂອງຕົນເອງ ແລະ ບອກຕົນເອງວ່າ ຈະບໍ່ມີວັນຖິ້ມເດັກນ້ອຍກຸ່ມນີ້ເດັດຂາດ.

🕯️ 4. ຫ້ອງພັກຄູຫຼັງນ້ອຍ ແລະ ຄ່ຳຄືນທຳອິດບົນຍອດພູ

ຕອນແລງມື້ນັ້ນ, ຊາວບ້ານໄດ້ຊ່ວຍກັນແຕ່ງກິນມາສູ່ຂ້າພະເຈົ້າ ມັນເປັນອາຫານພື້ນບ້ານງ່າຍໆ ມີແຕ່ແຈ່ວສົ້ມ, ຜັກຕົ້ມ ແລະ ປານ້ອຍປີ້ງ ທີ່ພວກເຂົາຫາໄດ້ຈາກຫ້ວຍນ້ຳ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຍ້າຍເຂົ້າມານອນໃນ "ຫ້ອງພັກຄູ" ທີ່ຢູ່ຕິດກັບຫ້ອງຮຽນ ມັນເປັນຫ້ອງນ້ອຍໆ ທີ່ມີພຽງສາດປູ ນອນອົບອູ້ມຢູ່ບົນຕຽງໄມ້ໄຜ່.

ຍາມຄ່ຳຄືນບົນຍອດພູແຫ່ງນີ້ ມັນງຽບສະຫງັດຈົນໄດ້ຍິນສຽງຈັກກະຈັ່ນຮ້ອງລະງົມ. ບໍ່ມີໄຟຟ້າ, ບໍ່ມີສັນຍານໂທລະສັບ ທີ່ຈະສາມາດໂທຫາພໍ່ແມ່ເພື່ອບອກວ່າເຮົາຮອດຢ່າງປອດໄພ. ຂ້າພະເຈົ້າຈຸດທຽນໄຂເຫຼັ້ມນ້ອຍ ຕັ້ງໄວ້ຢູ່ເທິງໂຕະໄມ້ ຄວາມສະຫວ່າງອັນຮິບຮີ່ຂອງມັນ ສ່ອງໃຫ້ເຫັນເງົາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ທີ່ກຳລັງນັ່ງຈັດປຶ້ມຕຳລາ ແລະ ກຽມບົດສອນສຳລັບມື້ອື່ນ.

ທ່າມກາງຄວາມມຶດ ແລະ ຄວາມໜາວເຢັນທີ່ເລີ່ມຄືບຄານເຂົ້າມາ, ຂ້າພະເຈົ້າແນມເບິ່ງແປວໄຟທຽນດ້ວຍຄວາມຫວັງ ຫວັງວ່າຕົນເອງຊິເປັນແສງສະຫວ່າງດວງນ້ອຍໆ ທີ່ຊ່ວຍເຍືອງທາງໃຫ້ເດັກນ້ອຍໃນຫຸບເຂົາແຫ່ງນີ້ ໂດຍບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າ... ນີ້ຄືຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງບົດທົດສອບອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ທີ່ກຳລັງລໍຖ້າຢູ່ຫຼັງມ່ານຄວາມຈິງ.

 

(ກະລຸນາພິມຄຳວ່າ "ຕໍ່ພາກທີ 2" ເພື່ອຕິດຕາມເລື່ອງລາວຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນ ແລະ ວິກິດປາກທ້ອງຂອງຄູດອຍໃນພາກຕໍ່ໄປ)

 

ຫຼັງມ່ານຄູອາສາ 
ຄວາມເສຍສະຫຼະທີ່ສັງຄົມຍົກຍ້ອງ ແຕ່ປາກທ້ອງຕ້ອງດິ້ນລົນ (ພາກກາງ)

“ຄຳຊົມເຊີຍ ແລະ ໃບກຽດຕິຄຸນ ທີ່ແຂວນໄວ້ຢູ່ຝາຫ້ອງພັກ ມັນບໍ່ສາມາດເອົາມາປ່ຽນເປັນເຂົ້າສານ ຫຼື ຄ່ານ້ຳມັນລົດຈັກໄດ້... ໃນວັນທີ່ທຸກຢ່າງແພງຂຶ້ນທົບທະວີ, ອຸດົມການຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍເລີ່ມຖືກກັດກິນດ້ວຍຄວາມເປັນຈິງອັນໂຫດຮ້າຍຂອງຄຳວ່າ ຫິວ”

----------------------------------------

🌧️ 5. ເມື່ອຄວາມທຸລະກັນດານ ບໍ່ແມ່ນພາບຝັນໃນຕຳລາ

ເວລາຜ່ານໄປ ຈາກເດືອນເປັນປີ, ຄວາມຕື່ນເຕັ້ນໃນມື້ທຳອິດເລີ່ມຖືກແທນທີ່ດ້ວຍຄວາມຈິງຂອງຊີວິດປະຈຳວັນ. ການເປັນຄູອາສາ ຫຼື ຄູສັນຍາຈ້າງຢູ່ເທິງດອຍແຫ່ງນີ້ ບໍ່ໄດ້ງາມຄືໃນບົດກອນ. ໃນຍາມລະດູຝົນ, ເສັ້ນທາງຂຶ້ນພູກາຍເປັນທະເລຂີ້ຕົມແດງທີ່ທັງເລິກທັງມື່ນ. ຫຼາຍຄັ້ງທີ່ລົດຈັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າໂສ້ຂາດ ຫຼື ລົ້ມຟາດໃສ່ຂີ້ຕົມຈົນຫົວເຂົ່າຖລອກປອກເປືອກ, ຕ້ອງໄດ້ຍູ້ລົດຂຶ້ນພູທັງນ້ຳຕາເປັນກິໂລແມັດເພື່ອມາໃຫ້ທັນສອນ.

ສະພາບຫ້ອງຮຽນໃນຍາມຝົນກໍເປັນການທໍລະມານ ຍ້ອນຫຼັງຄາສັງກະສີເກົ່າໆ ມີແຕ່ຮອຍຮົ່ວ. ຍາມຝົນຕົກແຮງ ສຽງເມັດຝົນກະທົບສັງກະສີດັງສະໜັ່ນຈົນຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງໄດ້ຮ້ອງສຽງດັງສຸດຂີດເພື່ອໃຫ້ຮອດຫູນັກຮຽນ, ພ້ອມກັບຕ້ອງຍ້າຍໂຕະຕັ່ງຂອງເດັກນ້ອຍຫຼົບນ້ຳຝົນທີ່ຢອດລົງມາຈາກຫຼັງຄາ. ສ່ວນໃນຍາມໜາວ, ໝອກກຸ້ມໜາແລະລົມພັດແຮງລອດຮ່ອງໄມ້ແປ້ນຝາຫ້ອງ ເຮັດໃຫ້ທັງຄູທັງນັກຮຽນມືແຂງຈົນແທັບຈະຈັບສໍຂາວຂຽນໜັງສືບໍ່ໄດ້. ພວກຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງດຳລົງຊີວິດຢູ່ພາຍໃຕ້ສະພາບທີ່ຂາດແຄນໄຟຟ້າ ແລະ ສັນຍານໂທລະສັບ, ຕອນແລງມາຕ້ອງໄດ້ໄຕ້ໄຟທຽນ ຫຼື ໄຕ້ຕັກແລນກວດບົດຝຶກຫັດນັກຮຽນຢູ່ສະເໝີ.

💸 6. ວິກິດເງິນເຟີ້ ແລະ "ເງິນອຸດໜູນ" ທີ່ໄລ່ບໍ່ທັນລາຄາເຂົ້າສານ

ແຕ່ສິ່ງທີ່ເປັນຝັນຮ້າຍ ແລະ ກົດດັນທີ່ສຸດ ບໍ່ແມ່ນຄວາມລຳບາກຂອງທຳມະຊາດ, ແຕ່ຄື "ວິກິດປາກທ້ອງ". ໃນຖານະຄູສັນຍາຈ້າງ, ຂ້າພະເຈົ້າດຳເນີນຊີວິດດ້ວຍເງິນອຸດໜູນອັນນ້ອຍນິດ ທີ່ທາງການມອບໃຫ້ເປັນລາຍເດືອນ. ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ເງິນຈຳນວນນັ້ນມັກຈະອອກຊັກຊ້າ ຄ້າງຈ່າຍ 2-3 ເດືອນກໍມີ. ບົນສະພາບເສດຖະກິດປັດຈຸບັນທີ່ຄ່າເງິນກີບຫຼຸດໂຕນ ແລະ ລາຄາສິນຄ້າຖີບຕົວສູງຂຶ້ນເປັນລາຍວັນ, ເງິນອຸດໜູນທີ່ໄດ້ຮັບ ມັນເລີ່ມບໍ່ມີຄຸນຄ່າພໍທີ່ຈະຊື້ເຄື່ອງອຸປະໂພກບໍລິໂພກຂັ້ນພື້ນຖານໄດ້.

ລາຄາເຂົ້າສານ, ນ້ຳມັນພືດ, ປາກະປ໋ອງ, ແລະ ໂດຍສະເພາະຄ່ານ້ຳມັນລົດຈັກ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງໃຊ້ຂັບຂີ່ຂຶ້ນລົງພູ ມັນແພງຂຶ້ນຈົນເກີນຮັບໄຫວ. ຫຼາຍຄັ້ງທີ່ເງິນໃນກະເປົາໝົດກ່ອນທີ່ເງິນອຸດໜູນເດືອນໃໝ່ຊິອອກ, ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງໄດ້ກົ້ມໜ້າໄປຢືມເງິນນຳທ່ານນາຍບ້ານ ຫຼື ຂໍເຊື່ອເຂົ້າສານ ແລະ ບາງຄັ້ງກໍຕ້ອງກິນເຂົ້າກັບແຈ່ວພິກແຫ້ງຊື່ໆ ເພື່ອປະທັງຊີວິດໄປວັນໆ. ວິນາທີທີ່ຢືນຢູ່ໜ້າກະດານດຳ ແຕ່ໃນທ້ອງພັດຮ້ອງຄາງດ້ວຍຄວາມຫິວ ແລະ ຫົວສະໝອງຕຶງຄຽດຍ້ອນຄິດເລື່ອງໜີ້ສິນ ມັນເປັນຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ທັງສະຫຼົດໃຈ ທັງອັບອາຍ ພາຍໃຕ້ເສື້ອຟອມຄູທີ່ເບິ່ງຄືມີກຽດ.

💔 7. ໃບກຽດຕິຄຸນທີ່ກິນບໍ່ໄດ້ ກັບ ສາຍຕາຂອງຄອບຄົວທາງຫຼັງ

ຢູ່ເທິງດອຍແຫ່ງນີ້, ຊາວບ້ານ ແລະ ສັງຄົມອອນລາຍອາດຈະຍົກຍ້ອງຂ້າພະເຈົ້າວ່າເປັນ "ນາງຟ້າຂຶ້ນດອຍ", ເປັນ "ຜູ້ເສຍສະຫຼະອັນຍິ່ງໃຫຍ່". ຢູ່ຝາຫ້ອງພັກຄູມີໃບຍ້ອງຍໍ ແລະ ໃບກຽດຕິຄຸນຫຼາຍໃບແຂວນໄວ້. ແຕ່ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຫຼຽວເບິ່ງໃບເຈ້ຍເຫຼົ່ານັ້ນ ມັນກໍມີແຕ່ຄວາມຫວ່າງເປົ່າ ເພາະມັນບໍ່ສາມາດເອົາມາຈ່າຍຄ່າຢາປິ່ນປົວໃຫ້ພໍ່ແມ່ທີ່ພວມປ່ວຍຢູ່ທາງເຮືອນໄດ້ເລີຍ.

ທຸກໆຄັ້ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າລົງໄປຕົວເມືອງເພື່ອຫາສັນຍານໂທລະສັບໂທຫາຄອບຄົວ, ສຽງຂອງພໍ່ທີ່ຖາມດ້ວຍຄວາມຫ່ວງໃຍວ່າ “ເປັນແນວໃດລູກ? ພໍມີເງິນໃຊ້ບໍ່? ຄັນບໍ່ພໍ ພໍ່ຊິຢືມເພິ່ນສົ່ງໃຫ້ເດີ້” ມັນຄືມີດທີ່ປາດເຂົ້າກາງຫົວໃຈ. ຂ້າພະເຈົ້າອາຍຸ 20 ປາຍປີແລ້ວ, ຮຽນຈົບສູງ, ເຮັດວຽກໜັກທຸກວັນ, ແຕ່ພັດບໍ່ມີເງິນແມ່ນແຕ່ກີບດຽວສົ່ງເມືອບ້ານ ບາງຄັ້ງຍັງຕ້ອງໃຫ້ພໍ່ແມ່ທີ່ເປັນຊາວນາທຸກຍາກຄອຍເປັນຫ່ວງ ແລະ ສົ່ງເຂົ້າສານຂຶ້ນມາໃຫ້ກິນ. ອຸດົມການທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍພາກພູມໃຈ ໃນເວລານີ້ ມັນເລີ່ມກາຍເປັນຄວາມເຫັນແກ່ຕົວ ທີ່ພາໃຫ້ຄອບຄົວຕ້ອງມາລຳບາກນຳ.

⏳ 8. ໃບສັນຍາຈ້າງທີ່ໄຮ້ຈຸດໝາຍ ແລະ ຄວາມຫວັງທີ່ຮິບຮີ່

ສິ່ງທີ່ກັດກິນກຳລັງໃຈຂອງຄູອາສາທີ່ນີ້ຫຼາຍທີ່ສຸດ ຄື "ຄວາມບໍ່ມີອະນາຄົດ". ພວກຂ້າພະເຈົ້າເຮັດວຽກໜັກບໍ່ຕ່າງຈາກຄູລັດຖະກອນ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ຜູກມັດພວກຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ ມີພຽງໃບເຈ້ຍ "ສັນຍາຈ້າງ" ແບບປີຕໍ່ປີ. ໂກຕາ (Quota) ທີ່ຈະໄດ້ບັນຈຸເປັນລັດຖະກອນມີນ້ອຍຈົນແທບບໍ່ມີຄວາມຫວັງ. ຄູອາສາຮຸ່ນອ້າຍຮຸ່ນເອື້ອຍບາງຄົນຢູ່ທີ່ນີ້ມາ 5 ປີ, 7 ປີ ຫຼື ບາງຄົນເກືອບ 10 ປີ ກໍຍັງຄົງເປັນຄູສັນຍາຈ້າງຄືເກົ່າ ໄດ້ແຕ່ລໍຖ້າການສອບເສັງບັນຈຸທີ່ບໍ່ຮູ້ຊິມາຮອດມື້ໃດ.

ຄວາມຫວັງທີ່ເຄີຍຮຸ່ງເຮືອງໃນມື້ທຳອິດ ມັນເລີ່ມມົວໝອງລົງໃນທຸກໆວັນ. ຂ້າພະເຈົ້າເລີ່ມເຫັນໝູ່ເພື່ອນຮ່ວມອຸດົມການທະຍອຍກັນຍື່ນໃບລາອອກ, ບາງຄົນຕັດສິນໃຈຫັນຫຼັງໃຫ້ອາຊີບຄູ ແລ້ວມຸ່ງໜ້າເຂົ້າສູ່ຕົວເມືອງໃຫຍ່ເພື່ອໄປເປັນກຳມະກອນໂຮງງານ, ບາງຄົນຍອມໄປເປັນແຮງງານຢູ່ຕ່າງປະເທດ ເພາະເຫດຜົນດຽວຄື "ປາກທ້ອງ". ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ແຕ່ຍືນແນມເບິ່ງເຂົາເຈົ້າຈາກໄປ ພ້ອມກັບຄຳຖາມໃນໃຈທີ່ດັງຂຶ້ນເລື້ອຍໆວ່າ... “ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າເດ? ຊິຕ້ອງທົນກິນອຸດົມການແທນເຂົ້າແລງແບບນີ້ໄປອີກດົນປານໃດ?”

(ກະລຸນາພິມຄຳວ່າ "ຕໍ່ພາກທີ 3" ເພື່ອຕິດຕາມພາກຈົບອັນສະຫຼົດໃຈ, ວິນາທີການຕັດສິນໃຈ ແລະ ສຽງສະທ້ອນເຖິງອະນາຄົດຫຼັງມ່ານຄວາມຈິງ)

 

ຫຼັງມ່ານຄູອາສາ
ຄວາມເສຍສະຫຼະທີ່ສັງຄົມຍົກຍ້ອງ ແຕ່ປາກທ້ອງຕ້ອງດິ້ນລົນ (ພາກຈົບ)

“ວິນາທີທີ່ຂ້າພະເຈົ້າວາງສໍຂາວລົງ... ມັນບໍ່ແມ່ນເພາະຂ້າພະເຈົ້າເລີກຮັກອາຊີບຄູ, ແຕ່ເປັນເພາະສຽງຮ້ອງໄຫ້ຂອງຄວາມທຸກຍາກຢູ່ທາງຫຼັງ ມັນດັງກວ່າສຽງທ່ອງຂຶ້ນໃຈຂອງນັກຮຽນ”

 💔 9. ຈຸດປ່ຽນໃນຄ່ຳຄືນທີ່ມຶດມິດ

ຄຳຄືນໜຶ່ງໃນລະດູໜາວ, ຄວາມອົດທົນທັງໝົດຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍມາຮອດຂີດຈຳກັດ. ຂ້າພະເຈົ້ານັ່ງຢູ່ໃນຫ້ອງພັກຄູຫຼັງເກົ່າ, ຮ່າງກາຍສັ່ນສະທ້ານຍ້ອນລົມໜາວທີ່ພັດລອດຮ່ອງຝາໄມ້ແປ້ນ. ເງິນອຸດໜູນສັນຍາຈ້າງຖືກເລື່ອນຈ່າຍມາເປັນເດືອນທີສາມແລ້ວ. ໃນຖັງເຂົ້າສານຫວ່າງເປົ່າ, ມີພຽງມາໝ່າຫໍ່ສຸດທ້າຍທີ່ຕົ້ມໃສ່ນ້ຳຫຼາຍໆເພື່ອໃຫ້ມັນອືດ ພໍໄດ້ກິນປະທັງຄວາມຫິວ.

ໃນຂະນະທີ່ກຳລັງກົ້ມໜ້າກວດບົດຝຶກຫັດ, ສັນຍານໂທລະສັບອັນຮິບຮີ່ທີ່ດົນໆຊິມີເທື່ອໜຶ່ງກໍດັງຂຶ້ນ. ມັນເປັນສາຍຈາກທາງບ້ານ. ສຽງເອື້ອຍຮ້ອງໄຫ້ສະອຶກສະອື້ນບອກວ່າ ແມ່ຊຸດໂຊມໜັກຕ້ອງໄດ້ເຂົ້າໂຮງໝໍສຸກເສີນ, ແຕ່ຄອບຄົວບໍ່ມີເງິນແມ່ນແຕ່ກີບດຽວຄ່າຢາ ແລະ ຄ່າມັດຈຳໂຮງໝໍ.

ວິນາທີນັ້ນ, ຫົວໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າແຕກສະຫຼາຍ. ຂ້າພະເຈົ້າຟ້າວຄົ້ນເບິ່ງທຸກຊອກທຸກມຸມໃນກະເປົາ, ເປີດເບິ່ງບັນຊີທະນາຄານໃນໂທລະສັບ... ຕົວເລກທີ່ປະກົດມີພຽງຫຼັກພັນກີບ. ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄູ, ແຕ່ຍາມທີ່ຄົນໃນຄອບຄົວໃກ້ຊິຕາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າພັດບໍ່ມີປັນຍາຊ່ວຍເຫຼືອຫຍັງໄດ້ເລີຍ. ໃບຍ້ອງຍໍ ແລະ ໃບກຽດຕິຄຸນອັນມີກຽດທີ່ແຂວນຢູ່ຝາຫ້ອງ ມັນບໍ່ສາມາດເອົາມາປ່ຽນເປັນຄ່າຢາຊ່ວຍຊີວິດແມ່ໄດ້. ຄວາມຈິງອັນໂຫດຮ້າຍນີ້ ມັນໄດ້ຕົບໜ້າຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງແຮງ ໃຫ້ຕື່ນຈາກພາບຝັນຂອງຄຳວ່າອຸດົມການ.

😢 10. ວິນາທີບອກລາທັງນ້ຳຕາ

ຫຼັງຈາກຄ່ຳຄືນອັນທໍລະມານນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຕັດສິນໃຈຈັບປາກກາຂຽນ "ໃບລາອອກ". ມັນເປັນການຕັດສິນໃຈທີ່ຍາກ ແລະ ເຈັບປວດທີ່ສຸດໃນຊີວິດ.

ເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາ, ຂ້າພະເຈົ້າຍ່າງເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງຮຽນດ້ວຍຫົວໃຈທີ່ໜັກອຶ້ງ. ເດັກນ້ອຍນັກຮຽນຍັງຄົງນັ່ງລໍຖ້າດ້ວຍແວວຕາທີ່ສົດໃສຄືເກົ່າ. ຂ້າພະເຈົ້າພະຍາຍາມກັ້ນນ້ຳຕາ ຢືນຈັບສໍຂາວຂຽນບົດຮຽນເທິງກະດານດຳເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ເມື່ອຮອດເວລາເລີກຮຽນ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຕັດສິນໃຈບອກພວກເຂົາວ່າ: “ຄູຊິບໍ່ໄດ້ມາສອນພວກຫຼານອີກແລ້ວເດີ້... ຄູມີວຽກຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ລົງໄປຢູ່ພື້ນລາບ”

ຫ້ອງຮຽນທັງຫ້ອງມິດງຽບລົງທັນທີ. ເດັກນ້ອຍພາກັນຫຼຽວເບິ່ງໜ້າກັນດ້ວຍຄວາມບໍ່ເຂົ້າໃຈ. ຫົວໜ້າຫ້ອງ, ເດັກຊາຍໂຕນ້ອຍໃນຊຸດເສື້ອເກົ່າໆ ຍ່າງເຂົ້າມາຈັບຊາຍເສື້ອຟອມຄູຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລ້ວຖາມດ້ວຍສຽງເຄືອວ່າ: “ຄູຊິບໍ່ມາສອນພວກຫຼານອີກແລ້ວບໍ? ພວກຫຼານຊິບໍ່ມີຄູອີກແລ້ວແມ່ນບໍ?”

ນ້ຳຕາທີ່ຂ້າພະເຈົ້າພະຍາຍາມກັ້ນໄວ້ ມັນໄດ້ໄຫຼພັງທະລາຍລົງມາຢ່າງກັ້ນບໍ່ຢູ່. ຂ້າພະເຈົ້າກອດເດັກນ້ອຍເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ ພ້ອມກັບຄຳວ່າຂໍໂທດຢູ່ໃນໃຈ. ຂໍໂທດທີ່ຄູບໍ່ເຂັ້ມແຂງພໍ, ຂໍໂທດທີ່ຄູຕ້ອງເລືອກຄວາມຢູ່ລອດຂອງປາກທ້ອງ ແລະ ຄອບຄົວ ກ່ອນອະນາຄົດຂອງພວກຫຼານ.

🚶‍♀️ 11. ຫັນຫຼັງໃຫ້ຍອດພູ ສູ່ມ່ານຄວາມຈິງຂອງຊີວິດ

ມື້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເກັບເຄື່ອງໃສ່ທ້າຍລົດຈັກເພື່ອເດີນທາງກັບ, ຊາວບ້ານ ແລະ ເດັກນ້ອຍພາກັນມາຢືນສົ່ງຢູ່ໜ້າໂຮງຮຽນ. ທ່ານນາຍບ້ານມັດແຂນອວຍພອນໃຫ້ດ້ວຍສາຍຕາທີ່ເຂົ້າໃຈ ແລະ ເຫັນອົກເຫັນໃຈ, ບໍ່ມີຄຳຕຳນິຕິຕຽນໃດໆ ມີພຽງຄຳອວຍພອນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໂຊກດີ.

ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຂີ່ລົດຈັກລົງພູ, ຂ້າພະເຈົ້າຫຼຽວຫຼັງກັບໄປແນມເບິ່ງອາຄານໄມ້ແປ້ນຫຼັງນັ້ນເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ພາບຂອງເດັກນ້ອຍທີ່ຢືນໂບກມືລາ ມັນຄ່ອຍໆເລືອນຫາຍໄປໃນມ່ານໝອກ. ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງມຸ່ງໜ້າເຂົ້າສູ່ຕົວເມືອງໃຫຍ່ ເພື່ອໄປສະໝັກວຽກເປັນພະນັກງານຂາຍເຄື່ອງໃນຫ້າງສັບພະສິນຄ້າ ອາຊີບທີ່ບໍ່ມີໃຜຍົກຍ້ອງວ່າເປັນແມ່ພິມຂອງຊາດ, ບໍ່ມີໃຜເອີ້ນວ່າຜູ້ເສຍສະຫຼະ, ແຕ່ມັນເປັນອາຄານທີ່ມີແອເຢັນ, ມີເງິນເດືອນທີ່ແນ່ນອນ ແລະ ອອກກົງເວລາ ພໍທີ່ຈະໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າມີເງິນຊື້ຢາໃຫ້ແມ່ ແລະ ມີເຂົ້າສານກິນຄົບສາມຄາບ.

📢 12. ບົດສະຫຼຸບ ແລະ ສຽງສະທ້ອນທີ່ບໍ່ຄວນຖືກລະເລີຍ

ເລື່ອງລາວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງທຳອິດ ແລະ ຄົງບໍ່ແມ່ນເລື່ອງສຸດທ້າຍ. ທຸກມື້ນີ້, ຍັງມີຄູອາສາ ແລະ ຄູສັນຍາຈ້າງອີກຫຼາຍຮ້ອຍຫຼາຍພັນຄົນ ທີ່ກຳລັງກັດແຂ້ວທົນທຸກ ແບກຮັບລະບົບການສຶກສາຂັ້ນຮາກຫຍ້າຂອງປະເທດຊາດໄວ້ ບົນຄວາມສ່ຽງຂອງໂຊກຊະຕາຕົນເອງ. ພວກເຂົາຄືວີລະບຸລຸດວີລະສະຕີ ທີ່ຖືກຂັງໄວ້ພາຍໃຕ້ຄຳຍົກຍ້ອງອັນຈອມປອມ ແຕ່ພັດຖືກລະເລີຍໃນຊີວິດຈິງ.

ຖ້າຫາກພາກສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງ ຍັງຄົງປ່ອຍໃຫ້ບັນຫານີ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປ ໂດຍບໍ່ມີການປັບປຸງນະໂຍບາຍ, ບໍ່ເພີ່ມສະຫວັດດິການ, ບໍ່ມອບໂກຕາບັນຈຸທີ່ເປັນທຳ ແລະ ບໍ່ເບິ່ງແຍງຄ່າຄອງຊີບໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຄວາມເປັນຈິງ, ໃນບໍ່ຊ້າ ໂຮງຮຽນຊົນນະບົດກໍຊິບໍ່ມີຄູເຫຼືອອີກຕໍ່ໄປ.

ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ຄຳວ່າ "ອຸດົມການ" ກາຍເປັນເຄື່ອງມືທີ່ໃຊ້ກົດຂີ່ຄວາມທຸກຍາກຂອງເພື່ອນມະນຸດ. ເພາະໃນວັນທີ່ແມ່ພິມທັງຫຼາຍທົນຕໍ່ຄວາມຫິວໂຫຍບໍ່ໄຫວ ແລະ ພາກັນຫັນຫຼັງໃຫ້ກະດານດຳ... ຜູ້ທີ່ຈະຕ້ອງມືດມົນທີ່ສຸດ ກໍຄືເດັກນ້ອຍຕາສີຕາສາ ທີ່ຢູ່ຫຼັງມ່ານຄວາມຈິງຂອງສັງຄົມແຫ່ງນີ້.

 #ຫຼັງມ່ານຄວາມຈິງ #ຫຼັງມ່ານຄູອາສາ #ຄູສັນຍາຈ້າງ #ຄູດອຍ #ການສຶກສາຮາກຫຍ້າ #ວິກິດເງິນເຟີ້ #ອຸດົມການກັບຄວາມຈິງ #AnousoneXAYYALATH