ຄວາມດີທີ່ບໍ່ມີກ້ອງຖ່າຍ ແຕ່ມີຫົວໃຈຈົດຈຳ
ຕອນ: ຜູ້ຮັບໃຊ້ສັງຄົມ
ມື້ໜຶ່ງຢູ່ເມືອງວຽງຈັນ, ກ່ອນພຣະອາທິດຈະຂຶ້ນ ແລະ ກ່ອນທີ່ສຽງລົດຈະດັງຂຶ້ນ, ມີຄົນຜູ້ໜຶ່ງທີ່ກຳລັງເຮັດວຽກຂອງລາວຢູ່ແລ້ວ. ຊາຍຜູ້ນີ້ຊື່ ລຸງສີ, ເປັນຄົນເກັບຂີ້ເຫຍື້ອມາເກືອບ 30 ປີແລ້ວ. ລາວບໍ່ເຄີຍຢູ່ໃນຂ່າວ, ບໍ່ເຄີຍມີໃຜຖ່າຍຮູບລາວໄປໂພສໃນໂຊຊຽລ, ແລະ ບໍ່ມີສັກຄົນຈື່ຊື່ລາວໄດ້. ແຕ່ສຳລັບລຸງສີ, ນັ້ນບໍ່ແມ່ນສິ່ງສຳຄັນ.
ວຽກທີ່ໂລກມອງຂ້າມ
ທຸກເຊົ້າປະມານ 4 ໂມງ, ລຸງສີຈະອອກຈາກບ້ານດ້ວຍລົດສາມລໍ້ເກົ່າໆ ທີ່ມີສຽງດັງກົກໆ ແລະ ປ່ອຍຄວັນຈາງໆ. ຊຸດເຄື່ອງແຕ່ງກາຍຂອງລາວມີສີສັນທີ່ບໍ່ສົດໃສ, ແຕ່ມັນສະອາດ. ໝວກກັນແດດທີ່ກຽມຈະຂາດແລ້ວ ແລະ ຖົງມືທີ່ມີຮູຫຼາຍບ່ອນ ແມ່ນອຸປະກອນທັງໝົດທີ່ລາວມີ.
"ມື້ນີ້ຝົນຈະຕົກ," ລາວເວົ້າກັບຕົນເອງ ຍ້ອນວ່າຂໍ້ກະດູກຂອງລາວເລີ່ມເຈັບ ຄືກັບທຸກໆຄັ້ງທີ່ອາກາດຈະປ່ຽນ. ແຕ່ລາວກໍ່ຍັງອອກໄປ, ຄືກັບທຸກໆມື້.
ລາວຍ່າງໄປຕາມທ້ອງຖະໜົນ, ເກັບຂີ້ເຫຍື້ອທີ່ຄົນຖິ້ມໄວ້ທັງກາງຄືນ. ບາງເທື່ອມັນກໍ່ເປັນຖົງຢາງທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຂີ້ເຫຍື້ອທີ່ມີກິ່ນເໝັນ, ບາງເທື່ອກໍ່ເປັນຂວດແກ້ວທີ່ແຕກ, ແລະ ບາງເທື່ອກໍ່ເປັນສິ່ງຂອງທີ່ຄົນບໍ່ຢາກໃຊ້ແລ້ວ. ແຕ່ລາວບໍ່ເຄີຍຈົ່ມ. ລາວພຽງແຕ່ເຮັດວຽກຂອງລາວຢ່າງງຽບໆ, ຄືກັບວ່າລາວເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຕອນເຊົ້າທີ່ບໍ່ມີໃຜສັງເກດເຫັນ.
ມື້ທີ່ມີໃຜສັງເກດເຫັນ
ມື້ນຶ່ງ, ລຸງສີພົບກັບສິ່ງທີ່ແຕກຕ່າງ. ຢູ່ຂ້າງຖັງຂີ້ເຫຍື້ອ, ລາວເຫັນກະຕ່ານ້ອຍໆອັນໜຶ່ງ. ພາຍໃນນັ້ນມີລູກໝານ້ອຍສາມໂຕ ທີ່ເພິ່ງເກີດມາໄດ້ບໍ່ດົນ, ພວກມັນສັ່ນດ້ວຍຄວາມໜາວ ແລະ ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຫິວ. ຄົນທີ່ຖິ້ມພວກມັນໄວ້ບໍ່ໄດ້ທິ້ງຫຍັງໄວ້ໃຫ້ພວກມັນກິນ ຫຼື ດື່ມ.
ລຸງສີຢຸດ. ລາວເບິ່ງລູກໝາເຫຼົ່ານັ້ນດ້ວຍສາຍຕາທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເຫັນໃຈ. ລາວຮູ້ວ່າລາວບໍ່ມີຫຼາຍ, ແຕ່ລາວກໍ່ຮູ້ວ່າລາວຕ້ອງເຮັດບາງຢ່າງ.
ລາວເອົາເຂົ້າໜົມປັງທີ່ລາວກຽມໄວ້ກິນມື້ນັ້ນ ແລະ ນ້ຳດື່ມຂອງລາວ ມາໃຫ້ພວກມັນ. ລາວບັນຈຸພວກມັນໃສ່ໃນກະຕ່າ ແລະ ເອົາໄປໄວ້ບ່ອນທີ່ປອດໄພກວ່າ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ລາວກໍ່ກັບມາເຮັດວຽກຂອງລາວຕໍ່ໄປ, ຄືກັບວ່າບໍ່ມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນ.
ແຕ່ວ່າ, ມີສາວນ້ອຍຄົນໜຶ່ງຊື່ ອາລີ ທີ່ອາໄສຢູ່ເຮືອນຫຼັງນັ້ນ ໄດ້ເຫັນທຸກສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ. ນາງໄດ້ເບິ່ງລຸງສີຈາກປ່ອງຢ້ຽມ ແລະ ເຫັນວ່າລາວເອົາອາຫານຂອງຕົນໄປໃຫ້ລູກໝາ. ມັນເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ງ່າຍດາຍ, ແຕ່ສຳລັບນາງ, ມັນເປັນສິ່ງທີ່ງົດງາມທີ່ນາງເຄີຍເຫັນ.
ຄວາມດີທີ່ບໍ່ມີກ້ອງຖ່າຍ
ອາລີຢາກຖ່າຍຮູບລຸງສີ. ນາງຢາກໂພສມັນໃສ່ເຟສບຸກ ແລະ ບອກທຸກຄົນວ່າມີຜູ້ຊາຍທີ່ດີຄົນໜຶ່ງ. ແຕ່ວ່າໂທລະສັບຂອງນາງຢູ່ໃນຫ້ອງ, ແລະ ເມື່ອນາງກັບມາ, ລຸງສີກໍ່ອອກໄປແລ້ວ. ນາງພຽງແຕ່ເຫັນລາວຍ່າງອອກໄປທາງມຸມຖະໜົນ, ພ້ອມກັບລົດສາມລໍ້ເກົ່າໆຂອງລາວ ແລະ ກະຕ່າລູກໝາທີ່ຕິດຢູ່ຂ້າງຫຼັງ.
"ຂ້ອຍພາດໂອກາດ," ນາງຄິດ. "ຂ້ອຍບໍ່ມີຮູບໄວ້ໃຫ້ຄົນອື່ນເຫັນ."
ແຕ່ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ນາງຮູ້ສຶກວ່າ ບາງທີມັນອາດຈະເປັນສິ່ງທີ່ດີ. ບາງຄັ້ງ, ຄວາມດີບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຖ່າຍຮູບ ຫຼື ຖືກບັນທຶກໄວ້. ມັນພຽງແຕ່ຕ້ອງການໃຫ້ມີຄົນເຫັນມັນ, ແລະ ຈື່ມັນໄວ້ໃນໃຈ.
ນາງບໍ່ເຄີຍລືມລຸງສີ. ໃນທຸກໆມື້ຕໍ່ມາ, ເມື່ອນາງເຫັນລາວຍ່າງຜ່ານ, ນາງຈະຍິ້ມໃຫ້ລາວ. ແລະ ລາວກໍ່ຍິ້ມກັບ. ມັນເປັນການຍິ້ມທີ່ບໍ່ມີຄວາມຫມາຍຫຍັງຫຼາຍ ສຳລັບຄົນອື່ນ, ແຕ່ສຳລັບທັງສອງ, ມັນເປັນການບອກວ່າ: "ຂ້ອຍເຫັນເຈົ້າ. ຂ້ອຍຮູ້ວ່າເຈົ້າຢູ່ທີ່ນີ້. ຂ້ອຍຈື່ເຈົ້າ."
ຜູ້ຮັບໃຊ້ສັງຄົມທີ່ແທ້ຈິງ
ຫລາຍປີຜ່ານໄປ. ອາລີໃຫຍ່ຂຶ້ນ ແລະ ຍ້າຍໄປຢູ່ເມືອງອື່ນ. ນາງລືມຊື່ຂອງລຸງສີ, ແຕ່ນາງບໍ່ເຄີຍລືມຄວາມດີຂອງລາວ. ມັນຢູ່ໃນໃຈຂອງນາງ ຄືກັບເມັດພັນນ້ອຍໆທີ່ງອກຂຶ້ນຊ້າໆ.
ວັນໜຶ່ງ, ນາງໄດ້ຂຽນເລື່ອງຂອງລຸງສີລົງໃນ blog ສ່ວນຕົວຂອງນາງ. ມັນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງທີ່ຍາວຫຼາຍ, ພຽງແຕ່ສອງສາມວັກກ່ຽວກັບຜູ້ຊາຍທີ່ເກັບຂີ້ເຫຍື້ອ ທີ່ໄດ້ເອົາອາຫານທ່ຽງຂອງຕົນໄປໃຫ້ລູກໝານ້ອຍ. ມັນບໍ່ມີຮູບພາບປະກອບ. ມັນມີພຽງຄຳເວົ້າ.
ແຕ່ຄຳເວົ້າເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ໄປເຖິງຄົນຫຼາຍຄົນ. ຄົນທີ່ອ່ານມັນຮູ້ສຶກອົບອຸ່ນ. ຫຼາຍຄົນໄດ້ເລົ່າຕໍ່. ແລະ ບາງຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນຖະໜົນສາຍດຽວກັນກັບລຸງສີ ກໍ່ໄດ້ອ່ານມັນ ແລະ ຈື່ລາວໄດ້.
"ລຸງສີບໍ່ໄດ້ຢູ່ແລ້ວ," ຄົນໜຶ່ງຂຽນໃນຄຳເຫັນ. "ລາວຕາຍໄປສອງປີກ່ອນ. ແຕ່ລາວເປັນຄົນດີທີ່ສຸດທີ່ຂ້ອຍເຄີຍຮູ້ຈັກ. ຂອບໃຈທີ່ຂຽນເລື່ອງຂອງລາວ."
ອາລີຮູ້ສຶກເສຍໃຈ ແລະ ດີໃຈໃນເວລາດຽວກັນ. ນາງເສຍໃຈທີ່ລຸງສີຈາກໄປ ໂດຍທີ່ບໍ່ຮູ້ວ່າລາວໄດ້ສ້າງຄວາມປະທັບໃຈໃຫ້ກັບຄົນຫຼາຍປານໃດ. ແຕ່ນາງກໍ່ດີໃຈທີ່ເລື່ອງຂອງລາວໄດ້ຖືກເລົ່າ ແລະ ຈື່ຈຳ.
ຄວາມດີທີ່ຍັງຄົງຢູ່
ລຸງສີບໍ່ມີແລ້ວ, ແຕ່ຄວາມດີຂອງລາວຍັງຄົງຢູ່. ມັນບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຮູບຖ່າຍ ຫຼື ໃນວິດີໂອ, ແຕ່ມັນຢູ່ໃນໃຈຂອງຄົນທີ່ຮູ້ຈັກລາວ ແລະ ໃນໃຈຂອງຄົນທີ່ອ່ານເລື່ອງຂອງລາວ.
ນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ສັງຄົມທີ່ແທ້ຈິງເຮັດ. ເຂົາເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງການກ້ອງຖ່າຍ. ເຂົາເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງການການຍອມຮັບ. ເຂົາເຈົ້າພຽງແຕ່ເຮັດສິ່ງທີ່ດີ ເພາະມັນເປັນສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ. ແລະ ຫຼາຍເທື່ອ, ຄວາມດີນັ້ນກໍ່ຖືກມອງຂ້າມ ແລະ ລືມ.
ແຕ່ບາງຄັ້ງ, ມີຄົນທີ່ເຫັນມັນ. ແລະ ຄົນນັ້ນກໍ່ຈື່ມັນ. ແລະ ບາງຄັ້ງ, ຄົນນັ້ນກໍ່ຈະເລົ່າມັນຕໍ່. ແລະ ນັ້ນແມ່ນວິທີທີ່ຄວາມດີຍັງຄົງຢູ່ ເຖິງແມ່ນວ່າຜູ້ທີ່ເຮັດມັນຈະຈາກໄປແລ້ວກໍ່ຕາມ.
ລຸງສີບໍ່ມີໂທລະສັບມືຖື. ລາວບໍ່ມີເຟສບຸກ. ລາວບໍ່ມີຮູບຖ່າຍໃດໆທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້. ແຕ່ລາວມີຫົວໃຈ. ແລະ ຫົວໃຈນັ້ນໄດ້ຈົດຈຳໄວ້ ໂດຍຄົນທີ່ເຂົ້າໃຈວ່າ ຄວາມດີທີ່ແທ້ຈິງບໍ່ຕ້ອງການກ້ອງຖ່າຍ ເພື່ອຈະຄຸ້ມຄ່າພຽງພໍ.
"ຄວາມດີທີ່ບໍ່ມີໃຜເຫັນ ຍັງເປັນຄວາມດີ. ແຕ່ຄວາມດີທີ່ມີຄົນຈື່ ກາຍເປັນຄວາມຫວັງຂອງຄົນອື່ນ."
ຂຽນໂດຍ: ໂໜ່ງ ຄົນວຽງຈັນ
No comments:
Post a Comment